E-Dergi

Okuduğum pek az kitaptan bu kadar çok etkilenmişimdir. Bazen aklıma Raif Efendi ve Maria Puder düşer, açarım kitabı tekrar tekrar okurum. Bence bir aşk, bu kadar ince duyarlılıkla, bu kadar dokunaklı ve yalın işlenebilirdi. Bu bağlamda kitap, bir şaheser niteliğinde.

Her insanın bir görünen, birde görünmeyen yüzü vardır. Raif efendinin görünmeyen yüzünü, bu kadar ustaca gün yüzüne çıkartabilen bir yazarın; hunharca katledilmesi, ne acı! Bir Sabahattin Ali okuru olarak; Kürk Mantolu Madonna bana öksüzlügü anımsatır aynı zamanda...

Kemal Tahir’in okuduğum ilk kitabı. İçerisinde birbirinden çarpıcı bir düzine öykü var. Öykülerin hepsinde, kahramanlar neredeyse köylülerimiz. Yazar, tüm kahramanları üzerinde enikonu çalışmış, onları kapalı bir kutu içerisinden çıkarmış adeta. Derin bir gözlem gücü ve buram buram emek kokuyor her bir öykü. Anlıyoruz ki, öykü ve hikayeleri, işinin ehlinden okuyunca, daha büyük bir keyif alınıyor.

Bir insanı en iyi nasıl tanıyabiliriz? Gözlerine bakarak...Onu tepeden tırnağa gözlemleyerek...Davranışlarını enikonu didikleyerek...Uzman bir hekimin görüşlerini alarak...Evet, belki bunların hepsi bize yardımcı olur. Ama bir günce kadar fayda vermez hiç birisi. Günce, bizim dile gelmiş halimizdir. Kaygılarımızdan arınarak, yüreğimize giden yolda gizlenen bir anahtar gibidir. Yazar bize, Elif isimli bir kızın, anahtarını vermiş. Elif’in defterini okuyarak, kangrenleşmiş acıların, bıçak sırtında debelenen yaşamların, üzerine hergün ölü toprağı serpilen genç kızların yaşamlarına bir nebze de olsa dokunabilirsek, ne mutlu bize...

Bu kitabı ilk okuduğumda, yazarın anlatıma zenginlik kazandırmak için, olayları ve insanları yer yer abarttığını düsündüm. Ama sonradan anladım ki, bizim dışımızdaki dünyalara ve insanlara ne kadar da yabancıyız. Yaşananlar gerçek, ufak abartıların serpiştirilmesi de o kadar önemli değil...
Hergün kimbilir kaç küçük kız sünnet ediliyor, kaç insan açlıktan ya da hain bir kurşunla can veriyor, sakat kalıyor...Waris, tesadüfleri ele geçirmek için direnen bir savaşcı. Onun öyküsü, belleğimizde yerini almalı.

Bu kitabı aslında okumuyorsunuz. Adeta bir sokağı geziyorsunuz; bu sokağın kıyısına tünüyor ve sokağın gizli kahramanlarından biri oluveriyorsunuz. Sonra, "herşey aslında daha yeni başladı" diyorken, kitabın o vazgeçilmesi güç tadı, bir anda yok oluveriyor. İçiniz bir buruk oluyor, sokağınizı, insanlarınızı ve küçüçük günahları çok özlüyorsunuz.