E-Dergi

Bazen bazı kitaplarda bir mızrağın size hızla yaklaştığını hissederseniz. Bu his öylesine gerçeğe yakındır ki bedeninizde somutlaşır; bir acı duyarsınız ve bu acı kitap boyunca mızrağın kımıldatılmasıyla sizi yoklar. Anlatıcı ve Cletus sık sık o mızrağa dokunuyor. Hissetmek için bu kitabı okumayı öneriyorum.

Cemil Kavukçu, şaşırtmaya devam ediyor diye bir girişi gönül rahatlığıyla yapabilirim. Şimdiye kadar okuduğum kitaplarındaki öykülerle bende bir sarsıntı yaratan Kavukçu, bu sarsıntıyı okuduğum bu öyküleriyle de sürdürüyor. Onun her kitabında birkaç sürprizle karşılaşmak olası.

Taş Gün, bizi nesnel alana çağıran, tabiatın başat olduğu, şehrin ve şehir ögelerinin görece ikinci plana alındığı bir şiir kitabı olarak karşımızda. Kitapta yer alan 24 şiirin bize söylediği: Başka bir mümkünün olabileceği. Şiirlerde ritm duygusunu hissettiren belki de bu fon olarak kullanan Aygün, şiirine imkan olarak nesneler, görüntüler üzerinden bir düzlem seçiyor. Bu düzlemin ise geometrik bir karmaşıklık yani hesaplanmış, bir ölçü durumuna getirilmiş tonla değil daha çok akış içinde kurulduğunu söyleyebiliriz.

Bazı romanların bazı duygular üzerine kurulan temel diyaloglar olduğunu düşünüyorum. Tasvirlerin, neon renkler olarak saçıldığı bu gibi kitaplara mutlaka beyaz bir kağıtla gidilmeli; çünkü Modern Edebiyatın ayrıntıyı kucakladığı alan tamamen renklilik üzerine kurulu. Daha fazla bir alanla gidildiğinde daha fazla ganimetle ger dönmek olası bir sonuç. Andre Gide de fazlaca renk vaadedenlerden.

Zweig okumak her zaman keyif verici. Kesinlikle kaçırılmaması gereken bir fırsat.