E-Dergi

Kafka’nın Gregor Samsa’sıyla, Kırk Haramiler’le, Kırmızı Başlıklı Kız’la kesişiyor yolumuz.
Yazar karmaşık imgeler denizinde yüzdürdü, yordu ama ustalıkla kitabın içine çekti beni. Zamanı büken, mekanı yok eden, serap gibi bir roman.

Yazarın çok lezzetli bir üslubu var ki bu romanda da görüyoruz. Öyle ustaca göndermeler ve ince hicivler var ki bazı bölümleri kahkahalarla okudum; ama ben Puslu Kıtalar Atlası ‘ndaki o efsunlu ve masalsı atmosferi çok daha fazla sevmiş, resmen büyülenmiştim. Bu kitap o kadar etkilemedi beni.

Deniz Gezgin’in anlatım biçiminden çok etkilendim. Defalarca başa dönüp okuduğum çok güzel cümleleri vardı. Uzun uzun anlatmadıklarını da hissettirerek, sezdirerek, okuyucuyla özel bir iletişim kurmuş. Kahramanlarını ve isimlerini özenle seçmiş. Metaforlar ve mitolojik öğelerle beslemiş hikayeyi.

Bambaşka hayatlardan gelen kahramanların hayatlarının kesişmesini okurken aynı zamanda Türkiye’nin ve göçmenlerin yakın tarihini, mülkün ve iktidarın el değiştirmesiyle kuşaklar boyu yaşanan acıları da okuyoruz romanda. Kitapta iyiler fazla iyi ve saf, kötüler fazla kötüydü ama yine de çok severek okudum. Duygu dolu, incelikli bir kitaptı. Dil ve anlatım olarak sadeliğiyle Livaneli hep bir solukta okunuyor zaten. Öneririm.

Bence, kitapta yer alan organizmaların aslında bilinçsiz algoritmalar olma olasılığını ve yaşamın veri işlemekten ibaret olabileceğini işaret eden yaklaşımlar ufuk açıcıydı. Homo Deus; geçmişimize dair bazı kadim bilgileri sade bir dille hatırlatan, geleceğimize dair çarpıcı sorular sordurtan ve hayal gücümüzü harekete geçiren bir eser. Yer yer Homo Sapiens’teki bazı konulara tekrar değinerek anlatımı fazlaca uzatsa da, okunmaya değer tespitler içeren bir kitap olduğunu düşünüyor ve kesinlikle öneriyorum.