E-Dergi

Neyazık ki aklın ve vicdanın alamayacağı bir kötülükler çağında yaşamaktayız. İnsan olmanın özellikleri yavaş yavaş kaybeden bir zamanın insanlarıyız. Çevremizde olan şiddeti, sevgisizliği, saldırganlığı, kötülüğü giderek daha fazla kabul ediyor ve tepki vermiyoruz. Peki bunların birgün kendimize, ailemize veya sevdiklerimize bulaşmayacağını mı düşünüyoruz? Eğer böyle devam eder ve bizler vicdanlarımıza kulak tıkamaya devam edersek birgün bizleride duyacak birilerini bulamayacağız. Kendimiz, ailemiz ve tüm insanlık için şiddete, sevgisizliğe,uyuşturucuya, pornografiye ve sömürüye hayır diyelim.

......Üç gün boyunca ardı arkası kesilmeyen feryatlar başladı. Bu feryatlar okadar korkuçtu ki kapalı iki üç kapı ardından işitilebiliniyor ve işitenleri dehşete düşürüyordu.
.........Uuuuu, uuuu, uuu diye haykırıyor, inliyordu, önceleri bu ses yaşamak istiyorum şeklindeydi fakat kısa süre sonra kelimesiz hakırışlara dönüştü. Zaman kavramını unuttuğu bu üç gün, o görünmeyen , karşı konulmaz kuvvetin onu sokmaya çalıştığı o karanlık yere girmemek için debelenip durdu. Karşı koymak için harcadığı tüm çabalara rağmen dehşetli sona doğru heran yaklaşmakta olduğunu hissediyordu. .....Birdenbire bilinmeyen bir güç onu göğsünden , sonra böğründen itti. Nefesi daha çok kesildi ve o an deliğe yuvarlandı. Orada, deliğin dibinde bir aydınlık belirmişti o an. Bir süre sonra gerçek yönün anlaşılması gibi herşeyi anlayıverdi İvan İlyiç. Kendi kendine ''EVET GEREĞİ GİBİ YAŞAMADIM, GEREKENİ YAPMADIM AMA ZARARI YOK''........

Hayattaki gerçek değerleri ve mutlulukları ancak ölürken anlayabilen İvan İlyiç en azından bunları ölürken anlayabilmenin sakinliğini yaşadı. Acaba kaçımız gerçek değerlerimizi biliyoruz, sonuç hepimiz için aynı, başkasının başına gelen ölüm er geç hepimizin başına gelecek. Klasiklerin başında gelen bir eser, okuyun, okutun.

..............İlişkimizi onarmaya teşebbüs bile etmiyorduk. Hatta her birimizin kendine özgü ve ötekine yabancı bir dünyasının olması bile bizi rahatsız etmiyordu. Bu hayata iyice alışmıştık. Neşeli konuşmaları, çocukca davranışları, eskiden beni hiddetlendiren kayıtsızlığı ve bağışlayıcılığı kaybolmuştu. Birzaman beni utandıran ve sevindiren o bakışı yoktu artık. Beraber yaptığımız dualar ve neşeler de yoktu. Birbirimizi çok az görüyorduk, sürekli seyahat ediyor, beni yalnız bırakmaktan ne korkuyor ne de üzülüyordu. Ben de sosyete hayatının eğlencelerine dalmıştım, burada ona gereksinim bile duymuyordum.........

Kadın erkek ilişkileri, aile arasındaki soğukluk nedenleri, kadın veya erkeğin evlilikteki düşünceleri, çatırdayan evlilikler, şaşaalı yaşamlar, göz boyamalar.....Yıllar önce yazılmış bu eseri okuyun, değişen hiçbirşey olmadığını göreceksiniz.

Kitabı okurken en etkilendiğim yerlerin başında kitabın yazarının kendi yaşını ( kitabı yazdığı andaki yaşının ) 70'in üstü olduğunu yazdığı cümleydi. Şöyle düşünün toplumumuzda 70 yaş ve üzerindekiler nasıl yaşıyor?
Yazar tüm mesleki ve kendi gerçek tecrübelerini tüm içtenliğiyle ve muhteşem uslubuyla okuyucularına ulaştırıyor. Tüm eşlere, çocuk büyütenlere hatta tüm insanlara yararlı olabilecek bir eser. Herkese tavsiye ederim.

Bilim ve hurafeler hakkında olduğu kadar insan ve davranışları hakkında da oldukça geniş bilgiler sunan, okunması gerekli kitapların başında olduğunu düşündüğüm bir eser. Karanlıkları aydınlatmayı sevenlere ve bu yolda ilerleyenlere bilgi birikimi sağlayacağından eminim.