Türk kültür tarihine bakıldığında, Türklerin kılık-kıyafet konusunda bağnaz olmadıkları, çağın, değişen kültürün ve coğrafyanın koşullarına göre tarih boyunca değişik kıyafetler giydikleri görülmektedir.
Şapka (kılık-Kıyafet) inkılabından önce, eski Türklerden kalma kalpak/papak, keçe, börk/külah, II. Mahmut zamanında asker ve memurlara mecburi giydirilen fes (ince ve vişne rengi, kırmızı keçeden), Hintlilerden geçme (Budist işi) sarık, ipek başörtüsü/poşu gibi erkek başlıkları kullanılıyordu. Balkan Savaşı ve I. Dünya Savaşı ile Kurtuluş Savaşı’nda askerlere (Enver Paşa’nın adı ile) Enveriye denilen başlıklar giydirilmişti. 1908’de II. Meşrutiyetin ilanı ile Avusturya’nın Bosna-Hersek vilayetlerini resmen ülkesine katması üzerine, Avusturya malı fesler boykot edildiğinden, ülkemizdeki göçmen ailelerden, Kırımlı ve Dağıstanlıların kullandığı kalpakları giyme modası yayılmıştı. Tarikat mensuplarının (Mevlevi, Bektaşi, Kadiri, Nakşi) Taç denilen özel başlıkları vardı. Ayrıca Arap biçimi Kefiye (başta, omuzlardan aşağı sarkan beyaz örtü ile tepede kalın kumaş halkalı) ve köylü biçimi alaca-çit sargı gibi yirmiden çok erkek başlığı vardı. Elçilerimiz ve milletlerarası toplantılara katılan diplomatlarımız resmi redingot giyerken şapka da giyerlerdi.
