Atalarımızın, uzun deneyimlerine dayanan yargılarından, bilgece düşünce ya da öğüt olarak genel kural halini almış, halk tarafından da benimsenmiş özlü sözlere atasözü denir.
Atasözleri sözlü gelenekle yaşar. İnsanların düşüncelerini ve belli bir amaçla vermek istedikleri öğüdü adeta belgelendirmek, çok eskiden de akıllı, bilge kişilerin bu şekilde düşündüğünü anlamak için söylenir.
Halkımızın içinden çıkan, bir öğüdü, sağ duyusal bir gerçekliği ya da deneyime dayalı bir gözlemi dile getiren ve halkımızın ortak kullanımına giren özlü sözlerimizin tarihi Türkçe’nin en eski yazılı metinleriyle başlamaktadır.
Orhun Yazıtları’ ndaki "Yufka olanın delinmesi kolay imiş, ince olanı kırmak kolay. Yufka kalın olsa delinmesi zor imiş. İnce yoğun olsa kırmak zor imiş." sözü bu kaynaktaki benzerleriyle birlikte, yazıya geçmiş, en eski Türk atasözlerindendir.
Eski tarihlerden beri, atasözlerini olduğu gibi toplayan kitaplar da vardır. XI. Yüzyılda yaşamış Kaşgarlı Mahmut’un Divan-ü Lügat-it Türk ilk Türk atasözlerini derleyen eserdir. Atasözlerini derlemek amacıyla da birçok eser yazılmıştır.
Atasözleri bellekte kolay kalacak, konuşma dilinde kolay tekrarlanacak, içeriği gibi anlatımı da hoşa gidecek yolda oluşturulmuştur.
