Bir gün yollar beni Adatepe’ye götürdüğünde bir arayışın içindeydim fakat neyi, nerede aradığımı bilmiyordum. Deniz kıyısından ayrılan toprak yol tepelere doğru kıvrılarak çıkıyordu. Biraz sonra deniz boyunca uzanan karayolu da, denizin kendisi de gözden kayboldu. Kendimi âlemi seyretmek için yükseklere çıkan dervişe benzettim.
Önceleri dışarıdan gelmiş bir yabancı olarak yaşadığım bu köy aslında deniz kıyısındaki toprak yola saptığımda beni içine çekmişti. Adatepe’de köy kahvesine gittiğim ilk akşam bir yanımla kendimi bu köye ait hissettim. ... Adatepe köylüleri ne beni kendilerinden saydılar ne de köye gelip geçen yabancılarla bir tuttular. İlk günden itibaren sofralarını ve yüreklerini paylaşmaktan geri durmadılar.
Anlatılanlanın ne kadarı gerçekti, ne kadarı gerçeğin kafalarında yeniden biçimlenmesiydi bilemedim, zaten bilmek peşinde de olmadım. Geçmis zamanların derin izlerini taşıyan bu köyde yaşarken gerçek ile sanal arasındaki sınırı anlamaya hiç çaba göstermedim. Sınırın bazen bir yüzünde kaldım, bazen ötesinde.
Günün birinde yolunuz Adatepe köyüne düşerse, köyün sokaklarında dolaşırken ya da köydeki kahvelerden birinde oturup bulabildiğiniz köylülerle konuşursanız, sizin de payınıza bambaşka öyküler düşebilir.
