Bu kitap; duyguların, ahlakın kaynağı olup olamayacağı ile ilgili tartışmaları ve ahlak felsefesinde duyguların ne derece önemsendiğini konu alır. Ahlakın kaynağını insan doğasında araştırmaya başladığımızda karşımıza çeşitli içsel temeller çıkar. Akıl, irade, haz ve fayda şeklinde sayabileceğimiz içsel temellerden biri de hiç şüphesiz duygudur.
Ahlaki eylemin bir duyguya dayandığı görüşü modern dönemde özellikle İngiliz empirik etiğinde oldukça etkili olmuştur. Bu dönemde ortaya konan “ahlak duyusu öğretisi” ve “duygudaşlık etiği” ahlaki eylemin kaynağına duyguları yerleştirir. Kıta Avrupası’nda Rousseau ve Schopenhauer da benzer şekilde ahlaki eylemlerimizi merhamet duygusuna dayandırır.
Yirminci yüzyılda ortaya çıkan Emotivizm (Duyguculuk) ise, metaetik bir yaklaşım olarak ahlakın kaynağı meselesine kafa yormaz, yalnızca ahlaki ifadelerin ne anlama geldiklerini tespit etmeye çalışır. Emotivizm duygucu bir yaklaşım olmasına rağmen duyguların bilişsel değerini görmezden gelmiş ve duyguları itibarsızlaştırmıştır. Okuyacağınız bu eser duyguları tamamen irrasyonel kabul eden Emotivizm’e yönelik eleştirilerin yanı sıra, ahlakın temeli meselesinde akıl-duygu çatışmasından ziyade akıl-duygu birliğini içeren bütünselci bir yaklaşımı önermektedir.
