Aile kurumunu yalnızca biyolojik ya da hukuki bir birliktelik olarak değil, toplumsal değerlerin üretildiği, aktarıldığı ve yeniden inşa edildiği temel bir sosyal yapı olarak ele alan çok boyutlu bir derleme çalışmadır. Kitap, modernleşme, dijitalleşme ve toplumsal dönüşüm süreçleri karşısında ailenin konumunu “son kale” metaforu etrafında tartışarak, aileyi hem korunması gereken bir değer hem de toplumsal dayanıklılığın kurucu unsuru olarak konumlandırmaktadır. Eserin ilk bölümlerinde aile; iletişim, dayanıklılık, kültürel değerlerin aktarımı ve tarihsel süreklilik bağlamında kuramsal bir çerçeve içinde ele alınmaktadır. Osmanlı’dan Cumhuriyet’e uzanan süreçte Türk aile yapısının geçirdiği dönüşümler, modern yaşamın getirdiği gerilim alanları ve aile içi iletişimin değişen dinamikleri disiplinlerarası bir yaklaşımla incelenmektedir. Bu çerçevede aile, bireysel iyi oluşun yanı sıra toplumsal bütünlüğün ve kültürel hafızanın taşıyıcısı olarak değerlendirilmektedir. Kitabın özgün yönlerinden biri, teorik tartışmaların saha deneyimleriyle desteklenmesidir. Erzurum, Trabzon ve İzmir’de gerçekleştirilen öğrenci gezileri kapsamında elde edilen gözlemler, aileyle kurulan doğrudan temaslar üzerinden aktarılmaktadır. Öğrencilerin kaleme aldığı saha yazıları, aile değerlerinin farklı coğrafyalarda nasıl yaşatıldığını, kuşaklar arası ilişkilerin ve kültürel sürekliliğin gündelik hayattaki karşılıklarını görünür kılmaktadır. Bu yönüyle Aile: Son Kale, aileyi geçmişe ait statik bir kurum olarak değil; değişen toplumsal koşullar içinde anlamını koruyan, dönüştüren ve dönüştürülen dinamik bir yapı olarak ele almakta; akademik literatüre saha temelli, gençlik odaklı özgün bir katkı sunmaktadır.
