Anne–çocuk ilişkisi, insanın dünyayı ve kendini anlamlandırma sürecinde kurduğu ilk büyük aynadır. Bu ayna yalnızca duyguları değil; benlik algısını, güven duygusunu, ilişki biçimlerini ve nihayetinde Tanrı tasavvurunu şekillendirir.
Bu kitap, psikanalitik kuramın temel kavramlarını merkeze alarak erken çocukluk deneyimlerinden yetişkinlikteki Tanrı imgesine uzanan karmaşık içsel yolculuğu ele alıyor. Nesne ilişkileri, bağlanma örüntüleri, ayırma–bireyleşme süreçleri ve içsel nesnelerin dönüşümü; inanç, anlam arayışı ve ruhsallıkla örtüşen yeni bir perspektiften yorumlanıyor.
Yazar, klinik gözlemler ve teorik tartışmalar ışığında, Tanrı’yı yalnızca bir inanç konusu olarak değil; psikolojik bir temsil, bir içsel ilişki biçimi ve kişinin kendiyle kurduğu en derin bağın izdüşümü olarak ele alıyor. Böylece okura hem bilimsel hem de düşünsel bir keşif alanı açıyor.
Elinizdeki eser, psikoloji öğrencilerinden terapistlere; ilahiyat araştırmacılarından insan ruhunun derinliklerine merak duyan herkese, insanın en erken deneyimlerinin ruhsallık ve Tanrı imgesi üzerindeki etkisini anlamaya yönelik kapsamlı ve özgün bir çerçeve sunuyor.
Bu kitap, bir sorunun izini sürüyor:
Kendimizi kimde, nasıl gördüysek… Tanrı’yı da öyle mi görürüz?
