Her şey bir rüyalık zamanda geçiyor. Mustafa Oral Görmediğim rüyayı yazmadım diyerek kalbe huzur veren rüyalar anlatmaya başlıyor. Aşkla aralıyor rüya âleminin kapılarını. Öyküler şiir tadında yağmurlar misali sağanak sağanak düşüyor sayfalara. Dünyanın dört bir yanından, elbette Barla'dan ve Ravza'dan renkler taşıyor rüyalara, dünyalara. Konya'da Mevlana, Eskişehir'de Y. Emre, Bilecik'te Şeyh Edebali, Barla'da Bediüzzaman, Emirgân'da Sezai Karakoç olarak çıkıyor karşımıza.
İçinde met-cezirler yaşıyor. İçine çekilse Leyla, yürüse Mecnun oluyor. Muhammed Mustafa, Zeynep Barla'ya; Zeynep Barla, Muhammed Mustafa'ya ayna oluyor. Hz. Mustafa ile Hz. Ebubekir, Sühreverdi ile Muhyiddin-i Arabî, Bediüzzaman ile Zübeyir, Aslı ile Kerem, Leyla ile Mecnun, Arzu ile Kamber gibi
Rüyalar aşka ulaştıran miraçtır. İnsan rüyayla hakikatin en ince sırlarına yolculuk eder. Aşkın mekânına varan insan bir rüya olur. Bir rüya oluyorum geçmişle gelecek arasında diyen Oral aşkın mekânına, rüyanın ruhuna eriyor. Bu rüyalar benim beraatımdır Efendim diyerek okurlarını bu sırlı rüyalara çağırıyor.
Bir huşu, kalbinin derinliklerinde saltanat kurdu. Huşu uykuya durdu. Uyku kendini rüyanın kollarına teslim etti. Karanfilden bir hayal kalbine nüzul etti. Sonu gelmez bir karanfil rüyanda dal budak salıyordu. Sonu gelmez bir karanfil kokusu rüyanı sarıyordu.
Ölmek zor geldi; yaşamak zor geldiği gibi. O zaman bir çiğ tanesinden doğan çatlağı yamamak için dağlara ipek iplik aramaya çıktın. Yollar küçüldü. Dağlar büyüdü. Yürüdün, yürüdün, yürüdün Dağlara vardın, ufuklara dayandın, dayandın. Güneş batmıştı; her yer karanlıktı. Akşamın ufuklarına varmıştın; ötesine gidemezdin. Çare yoktu; güneşin doğmasını, sabahın olmasını, rüyanın son bulmasını bekleyecektin.
