Rilke ile Rodin, ilk kez 1902 Eylül’ünde, yontucunun Paris’in dışında, Meudon tepelerindeki malikânesinde tanıştılar. O sıralarda henüz yirmi altı yaşında olan Rilke, “sanat eleştirmeni” sıfatıyla altmış bir yaşındaki Rodin hakkında Almanca bir monografi yazma işini üstlenmişti. Muhtemelen aralarında bu denli köklü bir bağın gelişeceğini başlarda ne Rilke ne de Rodin umuyordu, ancak sanat ve çalışma disiplini üzerine sürdürdükleri uzun sohbetler ikiliyi gitgide yakınlaştırdı. Üstadın konutunda ilk kez konaklayışından on gün sonra Rilke, sohbetlerinin ruhunda yarattığı derin etkiyi itiraf eden muhabbet dolu bir mektup yazdı Rodin’e. Rodin ise bu yakınlığa karşılık olarak genç şairi atölyesindeki çalışma süreçlerini dört ay
boyunca gözlemlemeye davet etti. Bu süre zarfında Rilke, sadece monografisi için malzeme toplamakla yetinmeyecek, aynı zamanda nasıl daha “sahih” bir şair olabileceğini de keşfedecekti.
Genç şair Kappus’a yazdığı bir mektupta, “En derin ve en önemli konularda tarifsiz bir yalnızlık içindeyizdir; bir insanın bir diğerine gerçek anlamda yol gösterebilmesi, hele hele yardım edebilmesi için pek çok şeyin olması, birçok şeyin yolunda gitmesi, bütün bir olaylar dizisinin upuygun biçimde yerini bulması gerekir,” diyordu Rilke. Yontucu ile şairin “karşılaşma”sında pek çok şeyin “upuygun” yürüdüğünün belgesi olan Rodin monografisi, metnin akışına eşlik eden görsel tanıklığı ve bağlam kuran kapsamlı açıklamalarıyla okuyucuya pürtefekkür bir seyr’engiz sunuyor.
