İmam-ı Azam’ın iki amansız düşmanı vardı: sultanlar ve âlimler. Haksız uygulamaları ve halka yaptıkları zulüm nedeniyle kendilerine savaş açtığı için sultanların hedefindeydi. Onlar, ya diğerleri gibi sarayın emrine girip
ısmarlama fetvalarla işlerini kolaylaştırmasını veya bunu kabul etmezse halk nezdinde ve ders halkalarında, eleştirmek yerine icraatlarını destekleyici konuşmalar yapmasını istiyorlardı. O ise canını, Allah için
hakkı ayakta tutma uğruna adamıştı; ne emîrlerin maaşlı fetvacısı olup haksızlıklarına ve masum canlara kıymalarına meşruiyet kazandırabilir ne de halkı canından bezdiren zulümlerine sessiz kalabilirdi. Haksız işlerini
hem öğrencileri hem de halk arasında şiddetle yeriyor, hem yönetimi hem de hukuksuzluklara fetva veren saray ulemasını itibarsızlaştırıyordu.
Böylece otoritesini zayıflattığı sultanların yanında bir de saray ulemasının saldırılarına maruz kalıyordu.
Sultanlar, çok büyük baskılar ve eziyetler ettiler. Fetva vermesini yasakladılar, hücrelere attılar, işkence ettiler ve nihayet öldürdüler. Ama onların savaşı, hepsinin kendi dönemi ile sınırlı kaldı. Darbenin büyüğü ise âlimlerden geldi. Onların saldırıları asırlara yayılarak Müslümanın zihnini bulandırmaya devam etti, kıyamete kadar da devam edecek. Çünkü onların dedikodu ve iftiraları, kendisinin de ifade ettiği gibi arkalarında iz bıraktı. İslamî ilim çevrelerinde halen büyük itibar gören âlimler, fakihler,
hadisçiler; ona, ağıza alınmayacak büyük iftiralarla saldırdılar. Bunların arasında ne yazık ki elinden beslenen öğrencileri, halen “Hazret” sıfatıyla anılan devrin kadıları ve mezhep imamları dahi bulunmaktadır. Yazar, bu romanda; Büyük İmam’ın, ölümle noktalanan kutlu mücadelesini okuyucuyla buluşturmaktadır.
