Anadolu'nun uçsuz, bucaksız bozkırında bir başına parlayan o ilk fenerlerin hatırasına...
Babacığım; bu çalışma senin o tozlu köy yollarında bozkırı yeşertmek için verdiğin ömürlük emeğe bir teşekkürdür.
Bazı borçlar vardır, ödenemeyeceğini bilmek bile insanı büyütür. Bu mütevazi çalışma; hayatı babasının kemanından süzülen ezgilerle, bir köy okulunun kara tahtasında yankılanan tebeşir sesleriyle tanıyan bir evladın şükran mektubudur.
Bugün hala kulaklarımda çınlayan o keman sesi, aslında enstitü ruhunun en zarif özetidir. Bir elinde saban, diğer elinde keman tutan o kuşak bize emeğin estetikle ve nasırlı ellerin sanatla nasıl birleştiğini öğretti.
Köy Enstitüleri bu toprakların kendi küllerinden doğuşun, cehalete karşı açılmış en onurlu savaşın adıdır. Babam, o ruhla yoğrulmuş, elinde tebeşir, yüreğinde vatan sevdasıyla Anadolu'nun köylerine ışık tutmuştur. Onun için öğretmenlik sadece bir meslek değil; bir köyü uyandırmak, bir çocuğu hayata katmak ve imkânsızlıklar içinde imkân yaratma sanatıydı.
Çocukluğumun en güzel anıları; o tozlu köy yolu, paylaşılan hayatlar, babamla birlikte gökyüzüne baktığımda parmağı ile karanlığı deler gibi takım yıldızlarını gösterdiği anlardı. "Bak şu Çoban Yıldızı, yolunu kaybedenlere fener olur" derdi. En zifiri karanlıkta bile yönümüzü bulacak bir ışığın mutlaka var olduğunu söylerdi.
Hayatıma yön veren ilk öğretmenim, en güvenli dağım canım babam... Ruhun şad olsun. Selam olsun tüm isimsiz kahramanlara...
