Urbino Sarayı’nda gün, resmî görevlerle başlar;
ama hakiki sınav, akşam olunca başlar.
Dük istirahate çekildiğinde, sarayın en seçkin insanları Düşes
Elisabetta Gonzaga’nın salonunda toplanır.
Prensesler, asil hanımlar, askerler, şairler, bilginler ve devlet adamları…
Bu akşam sohbetlerinde kimse makamıyla konuşmaz;
karakteriyle konuşur.
Bir Saraylının Kitabı, işte bu gecelerin içinden doğar.
Zarafet ile güç arasındaki denge,
suskunluk ile etki arasındaki ince çizgi,
aşk, akıl, cesaret ve ölçü üzerine yapılan sohbetlerde şekillenir.
Burada kişisel gelişim, öğüt vererek değil gözlemle ilerler.
Bir sözün ne zaman fazla olduğu,
bir bakışın nasıl üstünlük kurabildiği,
bir sessizliğin bir nutuktan daha etkili olabileceği bu salonlarda anlaşılır.
Prenseslerin ve düşeslerin huzurunda, erkekler yalnızca
bilgileriyle değil;
edep, ölçü ve duruşlarıyla sınanır.
Kim konuşmalı, kim susmalı?
Kim öne çıkmalı, kim geri durmalı?
Ve en önemlisi: Kim hatırlanmalı?
Bu kitapta anlatılanlar, bir dönemin görgü kuralları değildir.
Bugün “iletişim”, “liderlik”, “itibar” ve “kişisel duruş” adıyla anlatılan kavramların,
yüzyıllar önce insan tabiatı üzerinden nasıl kurulduğunu gösterir.
Bir Saraylının Kitabı,
kendini parlatmak isteyenlere değil;
kendini inşa etmek isteyenlere seslenir.
