William Godwin’in Büyücülerin Hayatları, insanlık tarihinin en eski ve en köklü inançlarından biri olan büyücülük, cadılık, kehanet ve okült pratikler üzerine yazılmış uzun soluklu, felsefî ve tarihî bir inceleme kitabıdır. Ancak sıradan bir “cadılık tarihçesi” değildir; Godwin burada insan aklının zaaflarını, hayal gücünün taşkınlığını, toplumsal korkuların nasıl sistemlere dönüştüğünü ve hukukun bunlarla nasıl barbarca birleştiğini anlatır.
Eserin tamamı üç ana çizgi etrafında ilerler:
Eserin ilk çizgisi, insan zihninin neden büyüye, mucizelere ve doğaüstü güçlere yöneldiğini açıklar. İnsan, açıklayamadığı olayları çoğu zaman görünmez kuvvetlere bağlar; korku, belirsizlik ve hayal gücü birleştiğinde gerçek ile efsane arasındaki sınır hızla silinir. Bu bölüm, aklın baskı altında nasıl yanılsamalar ürettiğini ve insanın kendi zihninin yarattığı gölgelerle nasıl yüz yüze kaldığını gösterir.
İkinci çizgi, büyücülük ve kehanetin zamanla nasıl kurumsal bir yapıya dönüştüğünü ele alır. Gelecekten haber alma arzusu, rahip sınıflarının yönettiği kehanet merkezlerinden halk falcılarına kadar uzanan geniş bir inanç dünyası yaratmıştır. Yıldızlara bakarak kader belirleme ya da işaretlerden hüküm çıkarma gibi uygulamalar, toplumların düşünce düzeninde uzun süre etkili olmuş, hatta siyasî kararları belirleyen bir araç hâline gelmiştir.
Üçüncü çizgi ise cadılık inancının yükselişini ve şeytanla anlaşma fikrinin toplumlarda nasıl büyük bir korku dalgası yarattığını anlatır. Toplumsal panik dönemlerinde insanlar, kötülüğün kaynağını belli kişilere yönlendirerek cadı figürünü üretmiş; cehalet ile korku birleştiğinde binlerce masum insan suçlanmış ve yok edilmiştir.
Bu üç yaklaşımla eser, büyü ve kehanet fikrinin insanlık tarihindeki izlerini anlamlı bir bütün hâline getirir.
