“İnsanlık, tarihi boyunca iki büyük uçurumun arasında salınıp durdu: Eşyayı kutsayan kaba materyalizm ile dünyayı yok sayan ham hayalcilik. Ancak 21. yüzyılın şafağında, bu iki uçurumun ortasında daha karanlık, daha sinsi ve daha teknik bir tehdit belirdi: İnsanı bir “algoritma” yığınına, ruhu ise “datalara” indirgeyen, onu biyolojik bir makine olarak kodlayan siber-tiranlık. Harari’nin “Homo Deus”, transhumanistlerin “yarı tanrı” ve siyonist Yahudilerin “klonlanmış seçkin ırk” kibriyle inşa etmeye çalıştığı o ruhsuz metalik şehirler, insanı kendi ürettiği teknolojinin altında ezmeye hazırlarken; biz, tarihin en büyük cevabını vermekle mükellefiz.
Bu eser, tamda bu sebepten bir teknoloji güzellemesi ya da sıradan bir 2040 hikâyesi değildir. Aksine, “insan nedir?” sorusuna verilmiş sarsılmaz bir cevabın; maddenin en uç noktasında, robotik kolların, kuantum devrelerin ve soğuk işlemcilerin arasında yankılanan o kadim fıtrat nidasının manifestosudur. Bizim davamız, teknolojiyi inkâr etmek değil, onu ait olduğu yere, yani ruhun emrine iade etmektir.
Bu eser, İslâmiyet’i “eşya ve hadiselere tatbik etme” işinin 2040 yılının o kestirilemez siber ufkuna düşen, henüz tam şekillenmemiş bir gölgesi, bir ön sezişidir. 2040; sadece rakamlardan ibaret bir takvim yaprağı değil, maddenin seyyalleştiği, bilginin ışık hızıyla ruhun kıyılarına vurduğu, hakikat ile illüzyon arasındaki sınırın bir tül gibi inceldiği o “Büyük Eşik”tir.”
