Bu kitap, Müslümanlık ve kurtulmuş toplum olduğu iddiasında bulunanların Kur’an aynasındaki yansımalarının tuvale çizilmiş bir resmidir. Sayfalarında bilgi değil, itiraf var. Dipnotlarında kaynak değil, utanç gizli. Cümleleri, bir akademik metnin değil, çürüyen bir dünyanın nabzıdır. Çünkü artık yeryüzünde en çok kirlenen şey toprak değil, anlamdır. En çok yaralanan şey beden değil, ahlâktır. En ağır enkaz ise şehirlerde değil, kalplerdedir. Hani çokça şiirsel bir edayla ifade edilir ya: “Biz, putları kıran bir peygamberin ümmetiydik.” Şimdi ise onları yeniden, daha süslü, daha sofistike, daha “meşru” şekillerde inşa ediyoruz. Adını makam koyduk, kariyer koyduk, cemaat koyduk, ideoloji koyduk. Ve sonra o putların önünde eğilmeye başladık, adına da “dava” dedik. Kur’ân’ın “fesad” diye işaret ettiği o karanlık, artık kıyılarda dolaşan bir gölge değildir. O, merkezde oturur, karar verir, vaaz eder ve alkışlanır. Bu kitap kurtuluş yollarını fısıldamaz, belki şunu düşündürmeyi hedefler: “Kaybolduğumuzu kabul edelim.” Çünkü kaybolduğunu bilmeyen biri, asla yönünü bulamaz. Ve belki de asıl trajedi şudur: Biz artık kaybolduğumuzu bile bilmiyoruz. Eğer bu satırları okurken içinde bir ürperti geziniyorsa, bil ki hâlâ dirisin, içinde vicdan diye bir uyarıcı hala canlıdır, o seni diri tutar. Bu kitap, akıl ve vicdanını yitirmemiş olanlara bir çağrıdır. Kişinin bütün bahaneleri bir kenara bırakarak kendisiyle yüzleşme çağrısı. Ve Sonra, bütün bahaneler susunca, bütün maskeler düşünce, bütün sıfatlar, unvanlar, kisveler bir kenara bırakılınca geriye yalnızca şu çıplak hakikat kalır: “(Allah’ın buyruklarını umursamaz hale gelen şu) insanların kendi elleriyle yapıp ettikleri sonucunda karada ve denizlerde fesad/çürüme ve bozulma başladı…” (Rûm, 30/41).
