Bu eser, Dağdaki Vaaz’ı teolojik polemiklerden ve mezhepsel yorumlardan bağımsız bir çerçevede ele alarak, onu tutarlı bir metafizik öğretinin merkezine yerleştiren sistematik bir inceleme gerçekleştirir. Metin, İsa’nın sözlerini tarihsel bir vaaz metninden ziyade insan bilinci ile yaşam deneyimi arasındaki ilişkiyi açıklayan evrensel ilkelerin yoğunlaştırılmış bir ifadesi olarak yorumlar. Bu yaklaşım, İncil pasajlarını ahlaki öğütler toplamı olmaktan çıkararak, düşünce, niyet ve eylem arasındaki nedensel bağı kavramsal bir bütünlük içinde ele alır.
Çalışmanın temel eksenlerinden biri, içsel zihinsel tutumların dışsal deneyimi belirlediği fikridir. Bu bağlamda eser, metafizik literatürde rezonans kanunu olarak adlandırılan ilkeyi, Dağdaki Vaaz’ın merkezî ifadeleriyle ilişkilendirerek yorumlar. “Yargı”, “ölçü”, “meyve” ve “karşılık” kavramları, bireysel ve toplumsal yaşamda işleyen kişisel olmayan yasaların göstergeleri olarak ele alınır; dua, dönüşüm ve iyileşme ise bu yasaların bilinç düzeyinde idrak edilmesinin doğal sonuçları şeklinde değerlendirilir.
Akademik tutarlılığı önceleyen bu metin, öznel tanıklıklar ya da kişisel deneyim anlatıları sunmak yerine, İncil metinlerini kavramsal çözümleme yoluyla yeniden okumayı amaçlar. Bu yönüyle eser, Dağdaki Vaaz’ı hem felsefi hem de metafizik bir çerçevede ele alan, disiplinli ve bütüncül bir yorum denemesi olarak değerlendirilmelidir.
