Yöredeki yerleşim alanlarında yataklarında uyuyanlar varsa uyanıp, oturanlar koltukta, sandalyede birçokları da ya ayakta, helâda, banyoda; kimisi giyinik, kimisi soyunuk depremi fark ettiklerinde altlarından yerin kayıp kayıp gittiğini ya da bir çukura düşmekte olduklarını sandılar. Etraflarındaki eşyalar gibi, duvarlar gibi, evler gibi devrilmemek, yıkılmamak için ellerini sağa sola attılar tutunacak bir şeyler bulmayı umarak. Ne yana gittiklerini bilemeden bir an önce bu beladan kurtulmak için kaçıştılar; içerdelerse kendilerini dışarı atmaya, çürük de sağlam da olsa içinde bulundukları ya da barındıkları tüm binalardan uzaklaşmaya, açık alanlara ulaşmaya çalıştılar. Kaçamayanlar, kaçma olanağı bulamayanlar ya da şaşkınlıktan kaçmayı akıl edemeyenler fırsat bulabildilerse gördükleri masaların, karyolaların, divanların, hatta sehpaların, sandalyelerin falan altına saklandılar. Bu arada çığlıklar, bağırtılar, “Deprem!.. Deprem!.. İmdat!.. İmdat!..” sesleri yükseldi her yandan. Dallarda tüneyen kuşlar kanat çırpa çırpa havalandı, kapılardaki itler uludu, evlerdeki kediler miyavladı, kümeslerdeki tavuklar gıdakladı, ahırlardaki atlar kişnedi, sığırlar böğürdü, davarlar meledi… Sarsıntıyla birlikte kalın bir toz tabakası kapladı her tarafı. Şehir merkezinde de birdenbire doluverdi sokaklar, caddeler, yollar; herkes arabalarıyla korna çala çala ya da yaya, telaş içinde bir yerlere koşmaya, kaçmaya, yaralısı varsa taşımaya, tanıdıklarına ulaşmaya çalışıyordu. Yayalar için pek sorun yoktu ya, arabayla bir yerlere gitmeyi düşünenler hep birden aynı anda yollara döküldükleri için bir anda kilitleniverdi trafik. Arapsaçına döndü her şey; herkes bir yana gitmeye çalışırken hiç kimse hiçbir yana gidemiyordu artık; depremle birlikte şehrin üzerini kaplayan o kalın toz tabakasının altında korna sesleri, bağırtılar, çığlıklar, feryatlar birbirine karışıyordu.
Türkiye’yi sarsan depremlerde paramparça olan ailelerin dramı, okuyanların içinde depremler yaratacaktır!
