“Anladık ki insan sürülebilir, hatta imha edilebilir, fakat fikir öyle değil.
Fikir kafadan kafaya, devirden devire atlar geçer ve kendini gösterir.”
Halide Edib Adıvar onbaşı, hatip, sürgün, akademisyen ve muhalif entelektüel olarak modern Türkiye’nin en çalkantılı dönemlerinin hem öznesi hem de şahidiydi. Ne var ki bu çok-katmanlı kimlik çoğu zaman “edebiyatçı” sıfatının gölgesinde kaldı; siyasi bir figür olarak portresi ise bütünlüklü bir değerlendirmeye nadiren konu oldu.
Bu çalışma, Halide Edib’i ne kutsuyor ne de onu sadece edebi eserlerine hapsediyor. Aksine, onu hataları, sınırları ve dönemin iktidar mekanizmalarıyla kurduğu mesafeli –kimi zaman yakın, kimi zaman kırılgan– ilişkileriyle birlikte ele alıyor. 1908’deki Meşrutiyet heyecanından Milli Mücadeleni ateş çemberine, Cumhuriyetin kuruluş sürecindeki sivil
muhalefetten 1950’lerin gergin parlamenter deneyimine uzanan bu siyasi entelektüel biyografi, bu müstesna kadının fikir dünyasındaki süreklilikleri ve dönüşümleri ortaya çıkan yeni bilgilerin ışığında inceleyip değerlendiriyor.
Bu kitap, Halide Edib’i merkeze alarak bir devrin panoramasını sunarken, aynı zamanda modern Türkiye’de fikir ile iktidar arasındaki gerilimin izini sürüyor. Çünkü insan sürülebilir; fakat fikir, her dönemde kendine yeni bir yol bulur. Ve Halide Edib’in hikâyesi tam da bu anlayışın hikâyesidir.
