İnsan, dünyaya geldiği andan itibaren öğrenmeye başlar. Önce ailesinden, sonra çevresinden, okulundan ve içinde yaşadığı toplumdan etkilenerek hayata ilişkin bilgi, beceri, değer ve tutumlarını zaman içerisinde kazanır. Bu nedenle eğitim, yalnızca okulda gerçekleşen bir faaliyet değildir; insanın doğumundan ölümüne kadar devam eden çok yönlü bir gelişim sürecidir. İnsan, eğitim sayesinde konuşmayı, düşünmeyi, anlam vermeyi, birlikte yaşamayı ve kendisini gerçekleştirmeyi öğrenir. Yani eğitim, insanın insan olma yolculuğudur.
Diğer taraftan eğitim, bireysel bir gelişim meselesi olmanın ötesinde, toplumların geleceğini belirleyen en temel kurumlardan biridir. Bir milletin nasıl bir insan yetiştirmek istediği, hangi değerlere önem verdiği ve nasıl bir gelecek tasavvuruna sahip olduğu, büyük ölçüde eğitim sistemi aracılığıyla görünür hâle gelir. Bu nedenle eğitim üzerine düşünmek; öğretim yöntemlerini, programları veya okul sistemlerini belirlemeni aşarak insanı, toplumu, kültürü ve medeniyeti anlamaya çalışma sürecidir. Çünkü eğitim sistemleri, toplumların aynası olduğu kadar geleceğe bıraktıkları en önemli mirastır. Bir toplumun yarını, bugün çocuklarına ve gençlerine verdiği eğitimde saklıdır.
Tarih boyunca eğitim, yalnızca bilgi aktarma aracı olarak görülmemiştir. Toplumlar, sahip oldukları dünya görüşlerini, ahlak anlayışlarını, kültürel birikimlerini ve hayat tasavvurlarını eğitim yoluyla yeni nesillere aktarmışlardır. Bu nedenle eğitim; geçmiş ile gelecek arasında kurulan en güçlü köprülerden biridir. Eğitimin tarihsel, felsefi, hukuki, politik, ekonomik, sosyal ve psikolojik boyutları, insan yetiştirmenin ne kadar karmaşık ve çok katmanlı bir süreç olduğunu göstermektedir. Eğitimin yalnızca sınıf içinde gerçekleşen bir etkinlik olarak görülmesi, bu geniş ve derin anlam dünyasını gözden kaçırmak anlamına gelecektir.
