İnsan merkezli düşünme biçimlerinin ekolojik krizleri derinleştirdiği bir çağda, çocuk edebiyatı doğa ve insan olmayan ile kurduğumuz ilişkiyi yeniden düşünmek için farklı bir kapı açar. Kültürel anlatılar yerküreyeyle ilişkimizi yeniden şekillendirirken, çocuk sesi doğanın bastırılan seslerini yeniden duyulur kılar. Çocuğun yönelttiği bir soru okurda çevresel adaleti yeniden tahsis etme ihtiyacı doğurur. Yetişkin dilinin anlatamadıkları, anlayıp da dile getirmedikleri ve hatta çarpıttıkları çocuğun dilinin hakikatinde yeniden varlık kazanır. Bu sebeple ekoeleştirel çalışmaların rotasını çocuk edebiyatına çevirdiğimizde, insan-doğa ilişkisinin karşılıksız kurulduğu ilk zamana döner, çevresel adaletin en dolayımsız haline şahit oluruz. Burada soru şudur? Hiyerarşik olmayan bu ilişkiyi yeniden kurmak bugün ne kadar mümkün? Türkiye’de her geçen sene artan sayıda akademik yayının yapıldığı ekoeleştirel çalışmalar bağlamında bu kitap, çocuk edebiyatını yeni ekolojik farkındalıklar ve eleştirel düşünce üreten bir kültürel alan olarak ele alır. Doğayla ve yerküreyle kurulan ilişkiyi çocuk bakışı üzerinden tartışmaya açan bu çalışma çocuk edebiyatıyla ilgilenen tüm okurlar ve çocuk sesini duymaya ihtiyacı olan herkes için…
