Bu kitap, “Başardım!” diyenlerin değil, yolda kalanların ama vazgeçmeyenlerin hikâyesini anlatıyor. Hayat bazen tüm açıklığı ve gerçekliğiyle karşında durur. Çabalarsın, terlersin, elini taşın altına koyarsın ve yine de karşılığını alamazsın. İşte o anda biri çıkar ve gerçeği söyler: Ellerin hamurlu, karnın aç.
Cem Kurt bu cümleyi romantikleştirmiyor, yumuşatmıyor, süslemiyor. Aksine onun etrafında dolaşıyor; pazarda su satan bir çocuktan mağaza raflarının arasında kaybolan bir çalışana, depodan kasaya, ofisten fabrika zeminine uzanan bir hayatı tüm çıplaklığıyla anlatıyor. Yukarıdan değil, hele kenardan hiç değil; tam ortasından.
Bu bir “Nasıl zengin oldum?” anlatısı değil, basit bir kişisel gelişim kitabı hiç değil. Bu kitap, sistemin içinde kalıp kendini kaybetmemeye çalışanların iç sesi. Başlamak neden zor? Fark edilmek neden yetmez? Bilmek mi kazandırır, dayanmak mı? İnsan, ne zaman yolun ortasında durup “Ben ne yapıyorum?” diye sormalı? Cem Kurt, tüm bu sorulara hazır cevaplar aramaktansa deneyimlerini bırakıyor masanın üstüne. Okur da içinden istediğini alıyor.
Terfi alamayanlara, bekleyenlere, haksızlığa uğradığını hissedenlere, hâlâ bir ihtimal olduğuna inananlara yazılan bu satırlar bir rehber değil, bir aynadır.
O aynaya bakmak da cesaret gerektirir.
