“Bugünlerde gençler kontrolden çıkmış durumda. Kaba bir şekilde yemek yiyorlar, yetişkinlere karşı saygısızlar, ebeveynlerine karşı çıkıyorlar ve öğretmenlerini sinirlendiriyorlar...” M.Ö. 350, Aristoteles.
Yetişkinlerin “şimdiki” gençler ile ilgili olumsuz yargıları genellikle cümlenin sarf edildiği döneme ait sanılır. Oysa ki insanlık tarihi boyunca yetişkinlerin gençlere ilişkin düşüncesi genellikle olumsuz nitelendirmeler içermiştir. Kuşak farkı olarak adlandırılan bu durum ergen-ebeveyn iletişiminde çatışma yaratan bir unsur olarak karşımıza çıkmaktadır. Ergenin normları sorgulayan ve bağımsızlık arayan doğası ebeveyn-ergen arasındaki kültür farkını derinleştirmekte, ergenlik dönemini aile içi çatışmanın en yoğun yaşandığı dönem hâline getirmektedir. Aile üyelerinin çatışmadan kaçınması ise işlevsel olmayan bir çatışma çözme yöntemi olarak kabul edilmektedir. Çünkü sağlıklı bir iletişim, çatışmadan kaçınılarak değil doğru şekilde çatışılarak kurulur.
Bu kitapta; aile içi iletişimde çatışma çözmeye yönelik ergenlerle, annelerle ve babalarla paralel şekilde/eş zamanlı gerçekleştirilen üç grup çalışması yer almaktadır. Doğru şekilde çatışmanın, çatışmayı çözen temel şey olduğunu vurgulayan bu çalışma sosyal hizmet odağında hazırlanmıştır. Araştırma kurgusu itibarı ile biricik, daha önce benzeri denenmemiş bir paralel grup müdahalesinin yer aldığı bu kitabın, alandaki uygulayıcılara ve araştırmacılara yararlı bir kaynak olacağı düşünülmektedir.
