“Eve Ne Zaman Döneceğiz?” kayıp duygusunun, belleğin ve gündelik hayatın içinden
sızan tekinsiz ayrıntıların izini süren öykülerden oluşuyor. Serhat Köroğlu, çocuklukla
yetişkinlik, hatırlamakla unutmak, evle yersizlik arasında gidip gelen karakterleriyle
okuru sessiz ama derin bir yolculuğa davet ediyor.
Bu öykülerde kediler, kelebekler, eşyalar, tozlar ve evler yalnızca arka plan değil;
hafızanın, yasın ve var olma çabasının taşıyıcıları. Köroğlu’nun dili sakin, mesafeli ve
ısrarlı. Büyük duyguların yerine küçük çatlaklara, açıklamaların yerine sezgilere
yaslanıyor. Her metin, okurun zihninde uzun süre kalacak bir görüntü ya da cümle
bırakıyor.
“Eve dönmek” burada bir mekân arayışından çok, insanın kendine, geçmişine ve
kaybettiklerine yönelttiği bir soru. “Eve Ne Zaman Döneceğiz?” bu soruyu acele
etmeden, cevap vermek zorunda hissetmeden soran bir kitap.
“Göz ne olursa olsun gördüğüne kanıyor. Baş aşağı duran civan
perçeminden görünmez bir toz yayılıyor havaya. Geçmişi ve geleceği birbirine katan,
ondan pırıl pırıl bir şimdi oluşturan tozun içinde batırıyorum günü. Hani şimdi ölsem
aklımda kalan tek şey turuncu olur. Oysa ölmüyorum. Turuncu ya da başka bir renk
kalmıyor geriye. Belki biraz yıldız. Yıldızların ne renk olduğunu bilmiyorum.”
