Dönemin bir eleştirmeni şöyle diyordu: “Yeni romanlar daha öncekilerle kıyaslandığında belirgin bir farklılık gösteriyor. Bazı nahiflikler, bu nahifliklerin içindeki sıcaklık, içsellik kayboldu, bunun yerine insafsız bir alay, kibar bir çokbilmişlik ve türlü budalalıklar duygunun terk ettiği fanteziyi istila etti. Şövalye, haydut ve büyücü hikâyelerinin temiz yürekli, şifa gücüne sahip ve biraz dik başlı kahramanlıkları yerini ince ve zehirli bir gaddarlığa bıraktı. İçinde gerçek aşkların yaşandığı ve sadece anne babalarla vasilere sıkıntı veren duygusal, acıklı burjuva romanları kurnazca seçilmiş yakınlıklar ve zina hikâyeleri karşısında geriledi.” Hoffman bu tasviri sonuna kadar hak etmiş bir yazardır. Ernst Theodor Amadeus Hoffmann kendi adını kendi alan bir yazar. Mozart’a saygısından vaftiz adı Wilhelm’i atıp Amadeus’u aldı. Hayal gücünü , fantastik peri masallarından ürkütücü ve doğaüstü olayların son derece düşündürücü öykülerine kadar uzanan bir yelpazede kullanması birçok opera bestecisine ilham kaynağı oldu. Richard Wagner, Nürnberg’in Usta Şarkıcıları (1868); Paul Hindemith, Cardillac (1926); Jacques Offenbach, Hoffmann'ın Öyküleri (1881); Léo Delibes, Coppélia (1870) ve elbette Pyotr İlyiç Çaykovski'nin bir Hoffmann öyküsüne dayanan bale süiti Fındıkkıran (1892).
