Sanki dünyadan atılmışım gibi hissediyorum. Aslına bakarsak çok öncelerden de ben hiç buraya aitmişim gibi davranmıyordum. Bir türlü sevememiştim dünyayı. Dünya derken de insanların kurmuş olduğu para ve güç düzeninden bahsediyorum. Zamanımın büyük kısmını bu düzene dahil olmadan nefesimi devam ettirme çabasıyla geçirdim. Sonralardan anladım ki eğer nefesimin devam etmesini istiyorsam bu düzene hizmet etmeliydim ve eğer güçsüzsem düzen benden ne yapmamı istiyorsa sırf o istedi diye yapmak zorundaydım. Kendi fikir, görüş, düşüncelerimin bir önemi olmaksızın düzeni yüceltmeliydim. Bunları yapmak zorundaydım çünkü nefes almaya devam etmek için düzenin içerisinde olmalıyım, yaşamak zorundaydım çünkü doğuştan gelen sorumluluklarımı sırtımda taşıyordum. Ben kalemimi en yakın dostum yaparak bu düzen içerisinde barınmaya devam ettim. Ne düzene taptım ne de düzenden koptum. Yeri geldi o düzene köleleşmiş insanlardan daha beter gözüktüm yeri geldi kimsenin cesaret edemeyeceği duruşlar sergiledim peki ya elime ne geçti? Hiçbir şey. Senin uzun ve sıkıcı bulduğun için okumadığın yazılarıma konular çıktı işte ortaya. 'Elime hiçbir şey geçmedi' derken bunu senin adına söyledim. Yoksa kalemimin yararına olan her durum benim için devrim niteliğindedir… Dünyadan atılmışım gibi hissediyorum demiştim, oraya dönelim; yani artık bu düzenin dışarısındaymışım gibi. ‘Yıllardır bunu istiyordun işte daha ne istiyorsun’ diyebilirsin ama öyle değil işte. Doğuştan gelen sorumluluklarım hâlâ daha sırtımda ve inan bana her geçen süre zarfında artık onu taşımak muhteşem derecede zorlu hale geliyor. Dünyadan atılmış ve sırtındaki yükle yürümeye mecali kalmamış halde rastgele bir gezene tutunmuşum da o gezegenin kendi yörüngesinde dönerken benim tutunduğum kısmının dünyaya yaklaştığında yeniden dünyaya atlayacakmışım gibi heyecan yaşıyorum. Ne çok gibiyim değil mi? “mışcılık” oynarken “gibiyimcilik” oynamaya başladık.
