"Bu ülke, ki Netamiye derler adına, ulu bir ejderhanın mide fesadından doğdu. Biz oradaydık, gördük her şeyi. Kıyametin yarım boy küçüğü bir alamet gündü. Yalan elbet, ulu falan değildi ejderha. Kanatlarından irin saçan, pespaye bir yaratıktı aslında. Hastaydı, uçarken kusuyordu sürekli. Şöyle son bir kez titredi, süzülürken ağzını açtı ve macunumsu fokurdak bir sıvıyı, uzun ince kilimler misali, kadim suyun ortasına seriverdi. Ejderha olgun bir armut gibi yere düşerken, macunkilim de hızla katılaştı, kabarcıklarından dağlar vadiler denizler hasıl oldu, bu ülke böyle vücut buldu."
İlahi olanla dünyevinin birbirine karıştığı bu dünyada, melekler de insanlar kadar kusurlu; iktidar ise gökyüzünde de yeryüzündeki kadar kirli ve kırılgan. Bir yanda “olması gerektiği gibi” yaşayanların temsil ettiği düzen, diğer yanda bu düzene sığmayan, kendi vicdanıyla baş başa kalmış bir anti-kahraman: Numune.
Murat Uyurkulak’ın ikinci romanı Har, tanıdık bir coğrafyada, adı konmamış bir savaşın gölgesinde şekillenen sarsıcı bir anlatı sunuyor. Gerçek ile alegori, tarih ile mit arasında gidip gelen bu çok katmanlı roman, inanç ile politikanın, hakikat ile kurmacanın iç içe geçtiği bir evrende ilerliyor. Har okuru hakikatle yüzleşmenin kaçınılmazlığıyla baş başa bırakıyor.
