Bu sayfalar bir edebiyat hevesi değil, üç yıl boyunca içimde biriken, ruhumu lime lime eden o sarmaşıkları kağıtlara dökmek için bir tahliye operasyonu. Eğer bu satırları okuyorsan, belki de hayatının en büyük hatası elinde. Bizler, modern dünyanın süslü maskeleri altına saklanmış, her fırsatta içgüdülerine yenik düşen, sürekli hatalar yapan hayvanlarız. Kendi çıplak gerçeğinle yüzleştiğin an, tam olarak olman gereken zamandır. Hoş geldiniz; hatalar yapılan o vahşi ormana...
Hayat, doğrusal bir atletizm pisti değil, ruhun kendi ritmiyle akan bir nehir. Sistem, insanın en doğal hakkı olan "başarısızlık hakkını" bile elinden alırken, bizi sahte mutluluk diktatörlüğünün çarklarına hapsediyor. Zamanın akışında birer "veri" olmaktansa, kendi varlığımızı anlamak ve o boşluğun girdabına dalmak gerekiyor. İlişkilerde ise "ciddi" bir illüzyonun peşinde, kendimizi feda etmenin sanatı içinde kayboluyoruz. Oysa gerçek bir bağ, bileklere kelepçe takarak değil, kapıyı her zaman açık bırakarak inşa edilir. Kimsenin bizi sevmesini ya da anlamasını beklemiyoruz artık.
Bu metin, geçmişinin mahpusu olmayı reddeden, hatalarından güç bulan ve kendi rotasını çizecek kadar bilgeleşenlerin sesi. Hissizleşmenin, yalnızlığın ve çürümenin estetiğiyle yüzleşirken, haklı bir öfkeyle kabuğunu çatlatmaya ve gerçek "ben"ini inşa etmeye cüret edenlere bir davet. Çünkü kendiniz olduğunuzda, o sahte tiyatro perdesi kapandığında, daima siz kazanacaksınız. Boş ver, devam ediyoruz.
