“Hayat ağacı var gücüyle toprağa tutundu, kökleri sarsıntıyla yerinden oynadıkça gücünün tükendiğini hissediyordu. Ama pes etmedi. Ha gayret dedi yüzlerce yöne dağılmış saçaklarına, biraz daha gayret edin ki, bize sığınanları kurtaralım. Onları yarı yolda bırakmayalım. Zaman kavramını yitirdiler, uzun süre gökyüzünü göremediler, yeryüzü şekilleri değişti, sanki minik bir bilye gibi savrulan mavi gezegen sonunda duruldu. Canlılar yavaş yavaş gizlendikleri yerlerden başlarını uzattılar. Korkuyla etrafa göz gezdirip, yaşananları anlamaya çalıştılar. Bilge ağaçlar kovuklarında gizledikleri canlılara fısıldadılar, onların da çıkmasına izin verdiler. Hayat ağacı badireyi sağ salim atlatmış olmanın rahatlığıyla derin bir nefes aldı. Kendini, dallarını, köklerini yokladı. Kaybettiği dallar, kozalaklar için çok üzüldü. Ta derinden gelen bir sesle inledi. Kovuğunda hayat bulanlar, ona sığınan tüm canlılar, komşuları ve dostları yanına geldiler hem teselli edip hem de onun hayat tecrübelerinden faydalanmak istediler. Ondan tüm bu olanları, yaşananların sebebini dinlemek istediler.”
Rahime Kösem Alcan, bu ilk çocuk kitabında canından çok sevdiği çocuklara canından çok sevdiği doğayı, doğanın bin bir çeşit güzelliklerini, doğanın gücünü, doğa sevgisini, yalın yüreği ve insani özellikleriyle sevdirmenin gayretinde güzel ve güzide bir eser armağan ediyor. “Hayat Ağacı”, yangınlarla bunalan yüreğimize, doğadan bir nefeslenme imkânı. Okuyun, okutun, çocukların yüreğinde hayat ağacı yeşeriyor, yeşerecek.
