Bu kitap, bir masanın başında değil, hayatın tam ortasında yazıldı.
Bazen bir otelin sessiz koridorunda, bazen bir uçağın penceresinden bulutlara bakarken, bazen de içimdeki bir fırtınanın ortasında…
Her an, her insan, her deneyim bu kitabın bir cümlesine dönüştü.
Kariyerim boyunca tanıdığım binlerce insan, bu sayfaların görünmeyen kahramanlarıdır.
Bana sabrı öğreten de, cesareti gösteren de, güveni sorgulatan da onlardı.
Kimiyle bir dostluğun, kimiyle bir çatışmanın, kimiyle bir vedanın içinde öğrendim dengeyi.
Ve anladım ki, insanın hayatına giren hiç kimse tesadüf değildir.
Her biri, bana bir şey öğretti.
Kimi sessizce, kimi acıyla, kimi tebessümle…
Ama her biri, bu kitabın oluşumuna katkı sağladı.
Bugün geriye dönüp baktığımda görüyorum ki, yaşam dediğimiz şey; karşılaştığımız herkesin, yaşadığımız her olayın, paylaştığımız her duygunun toplamı. Ve bu toplamın adı denge.
Denge, sadece ayakta durmak değil; bazen eğilmek, bazen susmak, bazen kabullenmek, bazen de yeniden başlamaktır. Bana bunları öğreten herkese — aileme, dostlarıma, çalışma arkadaşlarıma, ve hatta bir anlığına yollarımız kesişen herkese — sonsuz bir teşekkür borçluyum.
"Bu kitap, okunduğunda bitmez.
Hayatın içinde yeniden yazılır,
çünkü denge bir kelime değil —
bir varoluş hâlidir."
