Önce söz vardı...
İlkin “söz” ile muhatap olduk ve bir söz verdik Elest aleminde...
Ezelden başlayan yolculuğumuz dünyadaki varlık boyutuna doğru filizlenirken annemizin karnında, diğer tüm duyulardan önce sesler ve sözler karşıladı bizi...
Gözlerimizi ilk açtığımızda ise sözler beşiğimiz oldu, hayat önce sözcüklerle tanımaya çalışarak büyüdük...
Ve ağzımızdan çıkan her sözün ardından dik durarak yaşamaya ve son nefeste söylenecek o sözü unutmamaya çalışıyoruz bir ömür boyu...
Hayata söz ile bağlanıyoruz, insanlarla iletişimimizi söz ile sağlıyoruz.
Sözle anlıyor, anlatıyor ve anlaşılıyor; sözlerimizle tanıyor, tanınıyor ve tanışıyoruz.
Anadolu’nun deruni sesi olan Yunus’un dediği gibi bir “söz”ün savaşı kesek ya da başı kestirecek kadar keskin, “bu cihan cehennemini, sekiz cennete” dönüştürecek kadar ulvi ve “ağyârı” da eş bulup yâre yedecek kadar tatlı olabileceğini biliyoruz.
Bu toprakların hikmetli sesi Mevlâna Celaleddin’in söylediği üzere “Beden çöplük kadardır ama gönül bir söz kadardır” fikriyle “söz”ün ağırlığını biliyor ve gönüllere güzel sözle ulaşmaya gayret ediyoruz.
Dili ucuyla söylenen sözün ancak kulağa ulaşacağına, kalpten çıkan sözün ise kalplere kadar erişeceğine inanıyoruz.
İki kulağımız ve bir ağzımızla, iki dinleyip bir söylüyoruz.
