Oğlunu ve kocasını hayatının merkezine koyan Suzan, gelini Aslı’nın eve gelişiyle kurduğu düzenin sarsıldığını hisseder; sevgi sandığı sahiplenme, geçmişten gelen karanlık bir yarayı uyandırır ve aile, artık kimsenin masum kalamayacağı psikolojik bir hesaplaşmanın içine çekilir.
Suzan, dışarıdan bakıldığında hayatını ailesine adamış bir kadın. Kocasını seven bir eş, oğlunun üzerine titreyen bir anne. Fakat sevgi, onun dünyasında zamanla paylaşılacak bir duygu olmaktan çıkar; korunması, saklanması, gerektiğinde başkalarından esirgenmesi gereken bir şeye dönüşür.
Figen Ormancı, Hiç Kimsenin Gölgesi ’nde aile içi ilişkilerin görünmeyen tarafına bakıyor. Bu hikâye, okuru yalnızca bir ailenin içine değil, sevginin eksildiği yerde insanın neye dönüşebileceğini gösteren karanlık bir ruh haritasına davet ediyor.
Yazar, insan davranışlarını ve bireyin iç dünyasını sade ama derinlikli bir bakışla ele alıyor. Psikolojik gerilimi; aile, hafıza ve kadınlar arası güç mücadelesi ve kültür çatışmaları üzerinden kuruyor. Romanda korkular, öfkeler ve bastırılmış duygular yalnızca zihinde değil, bedende de iz bırakıyor.
Hiç Kimsenin Gölgesi, güçlü görsel atmosferi, sahne sahne yükselen gerilimi ve karakterlerin iç çatışmalarını öne çıkaran yapısıyla sinematografik karşılığı yüksek bir roman.
Okur, Aslı’nın sesiyle Suzan’ın geçmişi arasında ilerlerken şu soruyla baş başa kalıyor: Bir insan sevmediği için mi yıkar, yoksa sevmeyi hiç öğrenemediği için mi?
