"Şiiri bir şirket sanatı olmaktan kurtarmak gerekiyor. Şiiri şairin kendi merkezinden, çevresinden, egosundan kurtarmak, bir grubun, yayınevinin, rüştünü ispatlayanların ve hatta kağıdın - klavyenin ve harflerin kültürel kodlarının, kollektif bilincinin şiire ve şaire oynadığı oyunlardan kurtarmak için açık şiir bir kilit, bir karşı atak! olabilir.
Şairlerin taşlaşmış gözlemciler olarak kalmak ve söylenmek yerine dahil olması, başkasının müdahalesine açık olması, müdahalede bulunması gerekiyor. Eylemden, hareketten gelerek, sayılar -simgeler- sesler labirentinden kanatlanarak yükselmesi gerekiyor. Şiire güveniyoruz; şiir her devirde kanatlanabilmiştir. Farklı dillerde seslerin üst üste binmesinden oluşan müziğe kulak kabartmak, gürültü ne kadar kalabalıktır'ı deneyimlemek, amorf'u sadeleştirip, arındırmak bu global köyde artık farzdır.
Aynı harfler farklı dillerde yan yana gelince anlamları değişir, bir dilin seslerini oluşturan o uzun yolda harflerin kapısını açmak, harflerin hafızasından görüntüler oluşturmak, çoğul bağlantılar kurmak, yeni vecd halleri edinebilmek, hareketin ritmini yakalamaya çalışmak gerekiyor. Tahmin ve illüzyon içinde haza ve çocukça meraka kapı aralamak gerekiyor. Rezonans ve reveransın kılcal yollarından açık şiir'e ulaşmak."
