Bu eser, yalnızca mübarek beldelere yapılan fiziksel bir yolculuğun satırlara dökülmüş hatırası değil; aksine kulun kendi nefsine, imanına ve kulluk şuuruna doğru gerçekleştirdiği derûnî bir hicretin ifadesidir. Bu yolculukta Umre; sadece nafile bir ibadet olarak değil; tevhid ekseninde bir arınma, Peygamber Efendimizin (s.a.v.) izinde manevi bir diriliş ve kalbi ihya etme vesilesi olarak ele alınmıştır.
Yeryüzünün ilk mabedi Kâbe-i Muazzama’dan başlayarak Mekke ve Medine’nin her bir köşesinde tecrübe edilenler, okuyucuya sadece tarihî malumat sunmayı değil, o kutsal mekânların ruhunu hissettirmeyi gaye edinmektedir. Hazret-i Âdem’den Hazret-i İbrahim’e, Hacer Annemizden Sevgili Peygamberimize uzanan o nuranî silsile, bu yolculukta tefekkürle yeniden okunmaktadır. Böylece bu ibadetin, geçmişin hatıralarını yâd etmenin ötesine geçerek, günümüz insanına yön veren canlı bir iman çağrısına dönüşmesi arzu edilmektedir.
Elinizdeki bu satırlar, Rabbimizin bir lütfu olarak bahşedilen manevi ikramların “tahdîs-i nimet” niyetiyle paylaşılmasından ibarettir. Okuyucudan ricamız; bu hatıratı sıradan bir metin değil, kendi derûnî yolculuğuna ayna tutacak bir davet olarak mütalaa etmesidir. Zira mukaddes beldeler, sadece gidip görülen turistik mekanlar olmayıp; ancak kalpte taşındığında gerçek manasına kavuşan iman ve ihsan duraklarıdır. Rabbini görüyormuşçasına kulluk edebilmenin huzurunu bir ömre yayabilme gayretidir. Bu yolculuk, Efendimizin (s.a.v.) “imanın lezzetini tatmak” olarak müjdelediği o kutlu mertebeye erişme çabasıdır. Nitekim Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:
“Şu üç özellik kimde bulunursa o, imanın tadını alır: Allah ve Resûlü’nü her şeyden çok sevmek, bir kimseyi yalnızca Allah için sevmek ve Allah kendisini kurtardıktan sonra tekrar küfre dönmeyi ateşe atılmak kadar korkunç görüp ondan kaçınmak.” (Buhârî, Îmân 9; Müslim, Îmân 67)
Yine imanın lezzetine dair Ebû Saîd el-Hudrî’den (r.a.) nakledilen şu müjde, yolculuğumuzun ufkunu çizmektedir:
“Ey Ebû Saîd! Kim Rab olarak Allah’tan, Din olarak İslâm’dan ve Peygamber olarak Muhammed’den razı olursa ona cennet vacip olur.” (Müslim, İmâre 116)
Temennimiz bu eserin; vuslatı bekleyen gönüllere bir teşvik, o topraklara yüz sürmüş olanlara ise bir hatırlatma ve derinleşme imkânı sunmasıdır. Unutulmamalıdır ki bu yolculuğun asıl kazancı, döndükten sonra hayatın her anında Rehber-i Ekmel’in izini sürebilmekte saklıdır.
