Meşrutiyet dönemi, Türk tefekkürünün modernleşme sancılarını ve “Yeni Felsefe” arayışlarını barındıran en kritik zaman dilimidir. Bu çalışma, söz konusu dönemin felsefeye giriş kapısı kabul edilen “İlm-i Ahvâl-i Ruh” (Psikoloji) disiplinine ait yedi temel risaleyi gün yüzüne çıkarıyor. Yusuf Kemal, Hoca Tahsin, Filibeli Ahmed Hilmi ve Mehmet İzzet gibi dönemin önde gelen düşünürlerinin metinleri; klasik İslam hikmeti ile Descartes sonrası modern Batı felsefesinin kesişim noktasında durmaktadır. Eser; “Ben”, “Vicdan”, “Mevcudiyet” ve “Ruh” kavramları üzerinden yürütülen tartışmaları merkeze alarak, Türkçe felsefe dilinin ve terminolojisinin oluşum serüvenine ışık tutuyor. Metafizik ile psikolojinin iç içe geçtiği, insanı ve varlığı “düşünüyorum” ilkesiyle yeniden tanımlama çabası olan bu metinler, sadece birer ders kitabı değil; aynı zamanda Türk düşünce tarihinin kurucu belgeleridir. İlm-i Ahvâl-i Ruh Risaleleri, zihniyet dünyamızın köklerine inmek isteyen araştırmacılar ve düşünce tarihi ile İslam Türk felsefesi meraklıları için vazgeçilmez bir kaynaktır.
