2006 yılında İran’ın Etnik Yapısı adlı kitabı kaleme alırken, temel hareket noktalarımdan biri, İran’ın tek katmanlı ve yekpare bir devlet kurgusuna sığmayan bir yapıya sahip olduğu gerçeğiydi. Bu çalışma, İran’ı tarih boyunca iç içe geçmiş halklar, diller, mezhepler ve siyasal miraslar üzerinden okuma çabasının ürünüdür. Kitabın özellikle üçüncü bölümünde çok sayıdaki etnik unsurun ayrı başlıklar altında ele alınması da bu yaklaşımın açık kanıtıdır. İran gerçeği, merkez ile çevre arasında donmuş bir denklemle sınırlandırılamaz; tersine, tarihsel hafızası güçlü, etnik damarları canlı ve jeopolitik müdahalelere açık geniş bir toplumsal zemindir. Aradan geçen yaklaşık yirmi yıl, bu yaklaşımın isabetini daha görünür kıldı. İran’daki gelişmeleri değerlendirirken altını çizdiğim üzere, toplumsal itirazların arka planında ekonomik sıkıntıların yanı sıra etnik özgürlük talepleriyle siyasal ve sivil hak arayışları da yer alıyordu; bu durum, İran meselesinin güvenlik merkezli kalıplarla açıklanamayacağını bir kez daha ortaya koydu. Aynı şekilde, kitabın yazıldığı dönemde işaret ettiğim başka bir husus da güncelliğini korudu: Amerika Birleşik Devletleri’nin Orta Doğu tasavvurunda İran, enerji hatları, bölgesel nüfuz alanları ve İsrail eksenli stratejik denklemler bakımından kritik bir eşik olmayı sürdürmektedir. Bu yüzden İran üzerindeki her dış baskı, çoğu zaman ülkenin etnik ve mezhepsel fay hatlarını da yoklayan daha geniş bir mühendislik hesabına dönüşmektedir.
