Â
DeÂÄŸirÂmenÂli Evin Beyi’nin ölümü, BalÂlıÂca’ya bir bomba gibi düştü, yılÂdıÂrım hıÂzıyÂla yaÂyılÂdı. Bu acı haÂbeÂri duÂyanÂlar her ÅŸeyi olÂduÂÄŸu gibi bıÂrakÂtıÂlar. Balta kulÂlaÂnanÂlar balÂtaÂlaÂrıÂnı, çapa çaÂpaÂlaÂyanÂlar çaÂpaÂlaÂrıÂnı bir kere daha salÂlaÂyaÂlım, bir kere daha vuÂraÂlım deÂmeÂdiÂler.
           Ekmek yapan kaÂdınÂlar da her ÅŸeyi öyÂleÂsiÂne terk etÂtiÂler. SaÂdeÂce, harÂlatÂtıkÂlaÂrı ocakÂlaÂrıÂna birer tas su dökÂtüÂler. TekÂneÂlerÂdeÂki haÂmurÂlaÂrı koÂyunÂlar, keÂçiÂler yedi.
           İnsanÂlar susÂkun ve sesÂsiz, birÂbirÂleÂriÂne bir ÅŸey deÂmeÂden, bir ÅŸey koÂnuÅŸÂmaÂdan, kaÂvilÂleÅŸÂmeÂden, anÂlaÅŸÂmaÂdan akın, akın DeÂÄŸirÂmenÂli Ev’e doÄŸru gelÂdiÂler.
           Kapı araÂlıkÂtı. Evde kimÂseÂler yoktu. AÄŸaçÂlaÂrın altÂlaÂrıÂna oturÂduÂlar, kaÂyaÂlaÂra tüÂneÂdiÂler.
           AğızÂlaÂrı bıÂçakÂlar açÂmıÂyorÂdu. ÇoÂcukÂlar bile çoÂcukÂlukÂlaÂrıÂnı unutÂmuÅŸÂlarÂdı. GözÂleÂriÂni iri, iri açıp, büÂyükÂleÂrin üzünÂtüÂden kaÂrarÂmış yüzÂleÂriÂne baÂkıÂyor, birÂbirÂleÂriÂnin kuÂlakÂlaÂrıÂna; dersÂleÂriÂne yarÂdım eden, kiÂtapÂlar, defÂterÂler veren, ayakÂlaÂrıÂna çoÂrapÂlar giyÂdiÂren, cepÂleÂriÂne çiÂkoÂlaÂtaÂlar, ÅŸeÂkerÂler koyan iyi kalpÂli DeÂÄŸirÂmenÂli Evin Beyi’nin ölÂdüÂğüÂnü fıÂsılÂdıÂyorÂlarÂdı.
