“Bunun öyküsünü anlat.
Kırılganlığın ve doğurganlığın öyküsünü…”
Uruk’un surları kuşatma altında; Tanrılar suskun, krallar güç peşinde, halk umutsuzdur. Kentin en yaşlı tanığı Başrahibe, binlerce yıllık sessizliğin
kaydını tutmaktadır. Böyle yazılır Kadın Destanı.
Erkek egemen düzenin acımasız yüzüyle tanışan Nippukir, Mezopotamya’nın efsanelerini kendi yaşamöyküsüne, Küçük Liyotani’nin Beyaz Kuğu Nippukir olma hikâyesine ilintileyerek kadınların görünmez tarihini anlatır Kadın Destanı’nda. Gılgameş’in gölgesinde kalanların, yazıcıların tabletlere geçirmediği hayatların, savaşların ve iktidar mücadelelerinin arasında unutulan kadınların sesini bugüne taşır.
Kadın Destanı, insanlık tarihinin başlangıcına uzanırken kadınlığın, belleğin, direnişin ve özgürlüğün izini süren, türsel sınırlardan azade bir anlatı. Destanların dışında bırakılmışların destanı.
Hızlı yazıyorum, zamanım çok az. Çünkü kadının destanını yazmayacak hiçbir kamış. Ve insan için zaman hep azdır, ne tuhaf. En önemsiz işlerde bile zamanın yetersizliğinden korktum. Şimdiyse bütün yaptıklarımı ardımda bırakmalıyım.
Hiçbir şeyi değiştirmeden ve atlamadan:
Ölü bir köpeğin köpekdişleri kadar korkunç gerçeği anlatmalıyım:
Çünkü zaman ölüyor benim için.
Ya da kısa süre sonra,
Ben zaman için ölmüş olacağım.
