Yazar, avukat, eğitimci, rehber ve dost olarak ömrünü hasrettiği davası ve dava arkadaşları için kelimenin tam manasıyla yüksek güvenlikli bir kale vazifesi gören Erdem, fikir ve inançlarına saldıranların toslayıp darmadağın olduğu “kale gibi sağlam” fikirler üretmiş, zarara uğrayan yahut risk altında bulunan dostlarının arkasında “kale gibi” durarak karakterini ortaya koymuştur.
Hayatı boyunca bir savunma cephesinden ötekine koşturan Erdem hakkında kızı Bilge Erdem Kalemoğlu’nun yaptığı şu tespit, bu bakımdan son derece önemlidir:
“Kendine nerede ihtiyaç duyulduysa orada oldu. Kendi hayatını erteledi. Ben işte asıl bu yüzden, inandığı gibi yaşadığı için, onu çok sevdim. Taviz vermediği, esnek olmadığı tek konu inançlarıydı. Bir gün konuşurken, ‘Beni ne yapsam sevmezsin, baba?’ diye sorduğumda, ‘Vatanını, milletini sevmezsen.’ demişti. Hayatı boyunca bir lokma, bir hırkayla yetindi. Paraya ve makama önem vermeyen bir insan olarak, kısaca ülkücü olarak yaşadı ve bütün ülkücüleri de öyle gördü. Bazen ülkücü bilinen birinin bir hatasından bahsetsek, hemen bizim yanlış anladığımızı, bir ülkücünün yanlış yapmayacağını anlatırdı. Büyük Dava döneminde avukatlığını yaptığı insanları sadece savunmadı, onları ve ailelerini çok sevdi.”
