‘’ Kalem içimizde olup da bulutlara çizdiğimiz resimlerin en somut hali. Yüreğimizin derinliklerine inebilen eşsiz kişi. Yazarak konuşanlar için en iyi konuşma dili.’’
‘’ Siz bataklıktakilere odaklanmayın. Başınızı göğe çevirin, birkaç yıldız seçin her gün aynı yerde çıkan, selam verin ona, konuşun… Yıldızlarla dost olun, ayağınızın altındaki dikenlere, kokuşmuş bataklıklara bakıp ışığınızı söndürmeyin. Kâinat, Yaratıcısından bir nebze bile olsa iz taşır ya hani. Yıldızlar işte İnşirah suresini hatırlatır. Ne diyor :’’Elbet her zorlukta, bir kolaylık vardır.’’ Her karanlıkta bir ışık olduğunu gösterir yıldızlar bize. ‘’
‘’ Kadınlarımız; hayatımızın her alanını güzelleştiren, renklendiren, mis kokular yayan, kadınlarımız… Kar altından sağ selamet çıkan, rüzgâra dayanan, güneşe âşık, yağmuru kucaklayan kadınlarımız… Kadınlarımız dünyanın her yerinde kır çiçeği misali dağı, taşı, ovayı, öteyi beriyi süsler… Kimisi tencerede yemek arar yavrusuna, kurak yerde yetişen kır çiçeği misali. Kimisi seviyor sevmiyor uğruna koparılmış dallarını savurur rüzgâra karşı… Kimisi karı delmiş, kara borana meydan okumuş kardelen misali… ‘’
‘’ Pahada ağır, yükte hafif bir nesne var hayatımızda. Gözle göremiyoruz, saklayamıyoruz, her gün bizi tüketen ama sinsice hiç hissettirmeyen… Zaman…
Zaman ile insanoğlu iç içe geçmiş durumda. Zaman mı tüketiyor insanı? İnsan mı tüketiyor zamanı meçhul? Zamana o kadar vefasız davranıyoruz ki; O da bize vefasızlığın, hızlı tüketmenin, plansızlığın, pervasızlığın cezasını hem gençliğimizi hem de sevdiklerimizi alarak veriyor. ’’
