"İnsan her şeyin ölçüsüdür" demişti Protagoras. Bu sözüyle bilginin insana göreli olduğuna dikkat çekmişti. Protagoras'ın bilgiye getirdirdiği görelilik, her ne kadar istismara açıksa da kuşkusuz önemli bir gerçeğe de işaret etmektedir. Bilginin insana göreli olduğu yönündeki bu formülasyonun işaret ettiği gerçekliğe Karaî tefsir ekolü ve bu ekol mensupları tarafından kullanılan müdevvin kavramı bağlamında tanık olduk. Çünkü çözümlediğimiz üzere Karaî Yahudiliği'nin içerisinden çıktığı midraşik dönem Rabbanî Yahudiliği, sözlü bir kültürün etkisinde olduğundan, din bilginleri aklı etkin bir biçimde kullanamamış ve Kutsal Kitap'ı anlama ve anlamlandırma, insanın irrasyonel düşünme biçimine göre şekillenmişti. Bu da midraşlar gibi irrasyonel bir yorumlama yöntemini ortaya çıkarmıştı. Bununla birlikte Yahudilik'in yazılı kültürlerle temasa geçmesiyle birlikte akılcı yönelim gelişmiş ve midraşik dönem Rabbanî Yahudiliği içerisinden akılcı yönelimi ağır basan ve bu nedenle bulunduğu literatürü akılcı yönelime göre dönüştüren din bilginlerinin temsil ettiği Karaî Yahudiliği ortaya çıkmıştır. Karaî din bilginleri ise akılcı yönelimlerinin etkisiyle doğrudan Kutsal Kitap'ın kendisine yönelmiş ve yahudi literatürünü akılcı bir dönüşüme uğratmıştır. Bu anlamda her türlü gelişim, akılcılık tarafından koşullanmıştır. Bu çerçevede öncelikle Sözlü Tora geçerliliğini yitirmiş, yazılı kültür oluşturulmuş, doğrudan Kutsal Kitap'ın anlamının açığa çıkarılmaya çalışıldığı Karaî tefsiri ortaya çıkmış ve bu amaç doğrultusunda kutsal metinlerin literal tercümeleri, gramer ve kıraat çalışmaları yapılmış, Kutsal Kitap'ın yazıldığı materyal form değiştirmiş ve en nihayetinde kutsal metinler bir aklın (müdevvin) kavramı olarak düşünülmeye başlanmıştır.
