Filistin’in ilk kadın fotoğrafçısı olarak kabul edilen Karima Abboud (1893-1940), yirminci yüzyılın başlarında kadınların kamusal hayatta görünür olmasının son derece güç olduğu bir dönemde kendi stüdyosunu kurdu.
Kadınları, çocukları ve aileleri yalnızca stüdyosunda değil, evlerinde ve kendilerini güvende hissettikleri mekânlarda da fotoğrafladı. Objektifinin karşısındaki insanları egzotik Doğu manzaralarının sessiz figürleri olarak değil; kişilikleri, zarafetleri, umutları ve hikâyeleri bulunan yaşayan insanlar olarak kaydetti.
Onun fotoğraflarında Filistin halkı yalnızca tarihin kurbanı değildi. Öğretmenler, öğrenciler, tüccarlar, din adamları, kadınlar ve çocuklar kendi hayatlarının merkezinde duruyorlardı. Özenle seçilmiş elbiseler, süslenmiş odalar, aile buluşmaları ve kendinden emin bakışlar; Nekbe öncesi Filistin toplumunun kültürel canlılığını, toplumsal çeşitliliğini ve modernleşme tecrübesini gözler önüne seriyordu.
Filistinli araştırmacı yazar ve Osmanlı dönemi Filistin tarihi uzmanı Ahmed Mruwat’ın büyük emekleri sonucunda ortaya çıkan bu kitap, Karima Abboud’un hayat hikâyesini anlatırken, onun objektifinden kaybolması istenen bir ülkenin hafızasını yeniden görünür kılıyor aynı zamanda. Her fotoğraf, Siyonizm’in “halksız bir toprak” olarak tarif ettiği Filistin coğrafyasının, aslında ne kadar güçlü bir kültüre ve toplumsal dokuya sahip olduğunu tekrar gözler önüne seriyor.
Karima Abboud’un kamerasından bizlere kalan yalnızca yüzler değil, büyük bir hakikatın resmi oluyor aynı zamanda.
