Karmaşık 2, bir baba ile kızın birbirine bıraktığı kırık sevgiyi, suskunluğun nasıl miras olabildiğini ve geçmişin bugünü nasıl daralttığını anlatıyor.
Ozan, aklından hiçbir şey geçirmeyerek Şey’i boşlukta bırakan ilk adam.
Şey, ölümü bile reddeden bir gölge.
Ve Şeyda… Babasının eksik sevgisini sırtında taşıyan, öfkesini kendi çocukluğunun içinden çözmeye çalışan genç bir kadın.
Şeyda, babasının berbat çocukluğunu; kardeşler arasında eşit pay edilemeyen sevgiyi; yatılı okul koridorlarında unutulmuş o çocuğu; yetişkinliğinde olmadığı bir adamı oynamaya mecbur bırakılmışlığını öğreniyor.
Sokağın başında yan yana uzanmış kediyle köpeğin kısa süreliğine sattığı huzurun bir yanılsama olduğunu, “adam etmek” sanılan bağırışların aslında içimizdeki yetimliği büyüttüğünü görüyor. Bir balkonun sessizliğinde, bir kül tablasının ağırlığında, yıllarca söylenmeyen bir “özür”ün gölgesinde büyüyen hayatları…
Bu roman, kaybolmuş ruhlara yazılmış bir ağıt olduğu kadar, gecikmiş bir yüzleşmenin imkânını da fısıldıyor:
Bir kız, babasının hikâyesini öğrendiğinde kendi hikâyesini yeniden yazabilir mi?
Affetmek, unutmak mıdır; yoksa nihayet anlamak mı?
Ve en sonda şu çıplak gerçek kalıyor:
Ölümsüz sandıklarımız bile ölür.
Peki ya içimizdeki Şey? O da ölebilir mi?
Yoksa onu öldürmek, önce kendimizi hayata döndürmek midir?
