Osman Şahin, anlatıcılığını bu kez bambaşka bir yere, hapishane gerçeğine taşır. Kendi tanıklığını da katarak yazdığı öykülerinin yer aldığı Kolları Bağlı Doğan, âdeta bir metafordan yola çıkarak, tutsak edilen insan aklının, duygusunun, varlığının hapishane gerçeğiyle nasıl anlatılabileceğini gösterir bize. Uzun süre hafızalardan silinemeyecek öyküler...
Özünde, öyküleştirilmiş bir 12 Eylül belgeseli3dir Kolları Bağlı Doğan. Kitabın yazılışı bile başlı başına bir macera. Koğuşlar, ranzalar, masalar, yapış yapış kir ve pislik içindeydi. Boynunda, bedeninde, çenesinde kan çıbanı çıkmayan mahkûm yoktu. Fazla peçete kâğıdı kullanmaya çalışıyordum. Görüp yaşadıklarım, başka cezaevinden naklen gelenler, sevk edilenler, işkence görenlerle konuşuyor, notlar tutuyordum. Cuma günleri jandarma bütün koğuşlarda iğneden ipliğe arama yapar, yazılı kâğıtları alır götürürdü. Ben de peçete kâğıtlarının katlarını ayırdım, her kâğıda kurşun kalemle, kâğıdı deldirmeden usul usul yazdım.
Osman Şahin
Şunu özellikle belirteyim: Olay anlatma onun için amaç değil, insanı anlatmada, yansıtmada bir araçtır. Yeri geldiği için belirteyim, bizde kimi eleştirmenler, olay öyküsüne nedense hor bir anlam yüklemişlerdir: Onlara göre olayların yırtıcılığı içinde insan öğesi yitip gider; okuyucunun merakını kamçılayıp onu diken üstünde tuttuğu için de bu tür öykünün okur üzerinde derinlikli bir etkisi olmaz, yüzeysel, gelip geçici bir etki bırakır. Belirtmek bile fazla, öykünün kurgusal örüntüsü içinde “olay” öğesini insan öğesinden ayrı düşünemeyiz; çünkü her olay gerçekte insanın eyleme dönüşmüş istekleri, düşleri, özlemleri ve tutkularıdır.
Emin Özdemir
