“Kur’ân-ı Kerîm’de Aile İçi İlişkiler” başlıklı eser, aile kurumunun temel
dinamiklerini Kur’an ekseninde ele alan geniş kapsamlı bir akademik
çalışmadır. Kitap, günümüzün hızla değişen sosyal yapısı içinde ailenin
karşılaştığı riskleri ve bu risklere karşı Kur’ân’ın sunduğu evrensel
rehberliği üç ana bölüm altında incelemektedir. 1. Toplum Düzeni İçerisinde
Aile: Bu bölümde ailenin toplumsal yapıdaki vazgeçilmez yeri
vurgulanmaktadır. Kur’an’da yer alan olumlu (Hz. İbrahim, Hz. Musa’nın
ailesi gibi) ve olumsuz (Nuh ve Lût peygamberlerin eşleri, Ebu
Leheb gibi) aile modelleri analiz edilerek, ideal bir aile yapısının inanç
ve ahlak temelleri üzerinde nasıl yükselmesi gerektiği açıklanmaktadır.
Ayrıca Cahiliye dönemi uygulamalarından biri olan ve kadını mağdur
eden “zıhâr” geleneğine karşı Kur’ân’ın getirdiği adaletli çözümler ele
alınmaktadır. 2. Aile Bireyleri Arasındaki İlişkiler: Kitabın bu kısmında
anne, baba ve çocuk rollerine odaklanılmaktadır. Kız evlat sahibi olmanın
Cahiliye dönemindeki utanç algısından kurtarılarak ilahî bir “lütuf
ve şeref” kaynağına dönüştürülmesi detaylandırılmaktadır. Annenin sabır,
merhamet ve fedakârlık boyutları ile miras ve hukukî hakları da
bu bölümde yer alan kritik konulardır. 3.Aile İçindeki Roller ve Eğitim:
Son bölümde, aile içi nezaket kuralları, din eğitimi ve şiddetle mücadele
konuları işlenmektedir. Hz. Lokmân’ın oğluna verdiği öğütler üzerinden
bir eğitim modeli sunulurken, eşler arasındaki “kavvâm” ve “sekîne”
kavramları günümüzün değişen baba ve anne rolleri bağlamında
yeniden yorumlanmaktadır. Sonuç ve Mesaj Eserin temel tezi; ailenin
sadece biyolojik bir birliktelik değil, sevgi (meveddet), merhamet (rahmet)
ve adalet üzerine inşa edilmiş ahlakî bir kurum olduğudur. Kitap,
modern dünyanın getirdiği dijitalleşme ve bireyselleşme gibi tehditlere
karşı, Kur’ânî ilkelerin (istişare, ihsan, nezaket) aile bütünlüğünü korumada
en güvenli liman olduğunu savunmaktadır.
