Mekân Okumaları, Ruşen Keleş, F. Nihan Özdemir Sönmez ve Parla Güneş editörlüğünde, mekânı yalnızca fiziksel bir “uzam” olarak değil; toplumsal ilişkiler, iktidar pratikleri, kültürel anlamlar ve gündelik deneyimler içinde sürekli yeniden üretilen çok katmanlı bir olgu olarak ele alan disiplinlerarası bir derlemedir. Ruşen Keleş’in önsözünde altı çizildiği gibi, mimarlık ve planlama eğitiminde merkezî bir kavram olan mekân/uzam, yerleşme birimleri arasındaki ilişkilerden uzamsal yapının görünür bütünlüğüne uzanan geniş bir içerik taşıyor. Derlemenin kuramsal zemini, Lefebvre’in “mekânın toplumsal üretimi” yaklaşımıyla açılır; algılanan, tasarlanan ve yaşanan mekân arasındaki diyalektik ilişki üzerinden mekânın ideolojik ve kültürel boyutları görünür kılınır. Harvey’in sermaye birikimi ve eşitsizlik vurgusu ile Soja’nın “üçüncü mekân” perspektifi, bu okumanın eleştirel ufkunu genişletmektedir. On bir bölümde; kentsel mekânsal büyük veri ve kentsel örüntülerden Doğu Anadolu’nun sosyo-ekonomik meselelerine, arazi kullanım–planlama ilişkilerinden koruma alanlarının kente etkisine; afet sonrası mekânsal üretimden trafik kazalarının nokta deseni analizine, erişilebilirlik–yoğunluk ilişkilerinden gecekondu mahallelerinin tarihsel dönüşümüne; Cumhuriyet’in erken döneminde İstanbul sokak adlarının değişiminden mekânsal veri gösterim tekniklerine ve sözlü tarih aracılığıyla kayıp kentsel iç mekânların yeniden keşfine uzanan zengin bir içerik sunuluyor. Mekân Okumaları, öğrencilerden araştırmacılara, planlama ve tasarım alanındaki uygulayıcılardan yerel yönetimlere kadar geniş bir okur kitlesine; mekânı betimlemekle yetinmeyen, onu eleştirel biçimde sorgulayan ve “mekân okuryazarlığını” güçlendiren bütünlüklü bir perspektif kazandırır.
