Bir Alman’ın Yaşam Öyküsü Joseph Goebbels’in 1920’lerin ortasında kaleme aldığı yarı-otobiyografik nitelikte bir romandır. Eser, Weimar dönemi Almanyası’nın savaş sonrası bunalım atmosferini bireysel bir kader anlatısı üzerinden anlatır. Başkahraman Michael’in iç dünyası, ulusal aşağılanma duygusu, kimlik arayışı ve radikal milliyetçi yönelimle iç içe kurgulanır; böylece kişisel bir yaşam öyküsü görünümü altında kolektif bir “Alman yazgısı” anlatısı kurulmuş olur.
Yapı bakımından metin klasik olay örgüsüne dayanan bir roman değildir; günlük sayfaları biçiminde ilerler ve dramatik gelişmeden çok zihinsel dönüşümü merkeze alır. Birinci tekil anlatım tercih edilmiştir; bu durum metne itiraf, iç hesaplaşma ve öz-yüceltme tonları kazandırır. Kahramanın bedensel kusur, dışlanmışlık ve aşağılık duygusu gibi bireysel kırılganlıkları, zamanla ulusal irade ve kader fikriyle bütünleştirilir. Bu nedenle eser, psikolojik romanla ideolojik manifestonun kesişiminde duran bir görünüm verir.
Dil romantik ve retorik karakterdedir; karşıtlıklar (çürüme–arınma, zayıflık–irade, düşüş–yükseliş) keskin biçimde kurulmuştur. Ünlemler, tekrarlar, şiirsel ifadeler ve retorik sorular metne ajitatif bir ton kazandırır; lirizm çoğu zaman ideolojik bir yönelime bağlanır. Edebî değeri tartışmalı olmakla birlikte, erken dönem Nasyonal Sosyalist düşüncenin duygusal ve zihinsel altyapısını göstermesi bakımından önem taşır. Eserimiz estetik bir romandan çok, bir dünya görüşünün dramatize edilmiş öz-anlatısı özelliğine sahiptir.
