Bu kitapta Stefan Zweig’ın dört hikâyesi yer alır. Bu hikâyelerdeki ortak tema, insanın bastırdığı duygular ile toplumsal ya da ahlaki düzen arasındaki gerilimdir. Zweig, sıradan görünen karşılaşmaların ve geçip giden anların içinde bastırılmış duyguların yarattığı kırılmaları açığa çıkarır. Aşk ve arzu çoğu zaman ertelenen, bastırılan ya da geç fark edilen bir duygu olarak karakterlerin iç dünyasında derin bir huzursuzluğa ve kaçınılmaz bir yüzleşmeye dönüşür.
Alaca Karanlıkta Bir Öykü
İki farklı insan ve aynı yerde, aynı zamanda iki farklı ilk aşk hikâyesi; biraz da alaca karanlığın hüznü… İnsan kalbinin derinliklerinde yer alan arzu, alaca karanlık gibi belirsiz bir şekilde yüzeye çıkar.
Lyon’da Düğün
Fransız Devrimi sırasında en çaresiz anda doğan umut ışığı misali bir aşk hikâyesi ve kabullenmenin getirmiş olduğu tanık: sessizlik…
Mürebbiye
İki kız kardeş, acımasız ve katı bir “ahlak”ın mürebbiyelerini ne hâle getirdiğini görür ve böylece yetişkin dünyasıyla tanışır. Çocuk akıllarıyla her şeyi idrak edememiş olsalar da artık bildikleri tek bir şey vardır, o da hiç kimseye güvenemeyecekleri.
Yaz Novellası
Bir yazın ağustos ayında biraz yaşlıca bir adam genç bir kıza imzasız mektuplar yazarak bir oyun oynar. İpleri kendi elinde tuttuğunu zannederken oyunun asıl kuklası hâline geldiğinin farkına varmaz, ta ki oyun bitene kadar.
